Projektuję produkty
i sam je koduję.

Portal API, który przeprojektowałem jako developer

Przez portal zewnętrzne firmy podłączają się do API Hapag-Lloyd. Korzystali z niego programiści i ludzie z biznesu, a nie sprawdzał się u żadnej z tych grup. W zespole nie było designera, więc spisałem listę usterek, zrobiłem z niej prototyp i przekonałem zespół, żeby redesign wszedł do planu. Potem przyszły rozmowy i testy z klientami, osobne ścieżki dla programistów i dla biznesu oraz frontend, który sam przepisałem na Vue 3.

Na produkcji od lutego 2025. Po tym projekcie zostałem product designerem.

Z kim: zespół UX przy wywiadach i testach, Product Owner przy priorytetach.

“He genuinely wanted to solve customer issues and approached the tool like an external user.”

AI w dziale UX: najpierw rozmowy, potem narzędzia

Designerzy i badacze używali AI na własną rękę, a część płaciła za narzędzia z własnej kieszeni. Temat sam zaproponowałem i zacząłem od rozmów z 19 osobami z działu. Pierwsze narzędzie to baza wiedzy o design systemie, z której modele AI korzystają przez serwer MCP. Budowałem ją dla designerów, a najwięcej dała komuś innemu:

„…największą wartość dało to nie designerom, a w audycie kodu i wykrywaniu rozbieżności.”

Dziś bazę utrzymuje zespół design systemu.

Z kim: DevOps postawił serwer MCP, zespół design systemu przejął utrzymanie.

TwójOpiekun: serwis, który buduję sam

Po upadku mojej babci szukaliśmy dla niej opiekunki przez trzy miesiące i zapłaciliśmy agencji 12 tys. zł. Opiekunka zrezygnowała po kolejnych trzech. Dziesięciu z dwunastu moich rozmówców opisało ten sam ciąg: znajomi, Facebook, agencje, MOPS, a każdy krok po porażce poprzedniego.

Buduję serwis, który ma skrócić to szukanie. Badania, projekt i kod na Next.js i Supabase to moja praca, a przy kodzie pomaga mi agent AI. Zmian pilnuje 3 914 testów i żadna nie wejdzie bez zielonego wyniku w CI.

Serwis ruszy publicznie po załatwieniu formalności prawnych.

Skaner, który znalazł moje własne zaniedbanie

Prowadzę bazę wiedzy o swoich projektach w dwóch warstwach: źródła piszę sam, a syntezę utrzymuje model językowy. Po kilkuset plikach przestałem tej drugiej warstwie ufać, bo część stron opisywała stan, którego już nie było, i nic nie zgłaszało błędu.

Napisałem skaner, który porównuje to, co baza mówi o sobie, z tym, co leży na dysku. To jeden plik w Pythonie, bez zależności, i niczego w bazie nie zmienia. Ma dziewięć reguł, od stron starszych niż ich źródła po martwe linki. Każde znalezisko oznacza jako fakt albo ocenę: fakty tworzą listę zadań, a oceny zostawia mi. Reguły sprawdzam na sztucznej bazie z piętnastoma podłożonymi usterkami. Przy pierwszym uruchomieniu skaner wskazał audyt bezpieczeństwa, który od 80 dni czekał na zamknięcie.

Zamknąłem go w siedmiu commitach.

Znak i design system tej strony

Znak zaprojektowałem w 2023 roku jako część dyplomu na kursie Sztuka Projektowania. Jego trzy elementy składają się na literę W, a od 2026 roku oznaczają Produkt, Kod i Systemy AI. Przy tej zmianie przyciemniłem podstawowy teal, żeby bursztynowy tekst miał na nim kontrast 7,07:1 zamiast 5,55:1.

System identyfikacji jest w całości mój: znak, jego konstrukcja, kolory i typografia. Ozdobniki tej strony, czyli kadry w specjalizacjach i przesłona w kontakcie, powstają wyłącznie z trzech ścieżek znaku. Są wynikiem eksploracji, którą prowadziłem w kodzie razem z agentem AI.

Z tokenów i komponentów tego systemu zbudowana jest cała ta strona.